Gençlik bir şelâle gibidir. Çağlar, coşar, köpürür, önündekileri siler süpürür. Sonunda denize ulaşır, deryaya doluşur, sükûnete kavuşur. Tıpkı şairin dediği gibi;«Cûlar ki deryaya vardılar hamûş oldular.»«Çağıldayan ırmaklar, denize ulaşınca sakinleşir.» «Gönülden gönüle yol vardır.» gerçeğine..